با لأخره نوبت خداحافظی ما هم رسید، در کلام یه خداحافظی ودر دل هزاران حرف ناگفته؛ حرفهایی که هیچ مخاطبی نداشتن و ناگفته باقی ماندنو خواهند ماند؛ چطور شروع شد و چطور تموم شد، درست مثل یه خواب بود! مثل یه خواب شیرین که با بیدار شدن لذت شیرینیشو از بین میبره! این آپدیت فقط یه خدافظی نیست بلکه یه اختتامیست و بستن پرونده خزان عشق!

  راستش بستن این وبلاگ برام اینقدرا که تو نوشته هام دیده میشه ساده نیست؛  در حقیقت مثل مردن می مونه مثل مرگ یه افسانه مثل پذیرفتن یه شکست به همون سختی پذیرفتن یه حقیقت تلخ، پذیرفتن یه اشتباه که با اینکه مدت زیادی ازش میگذره ولی هنوز روزی نیست که مخمو درگیر خودش نکنه

  اعتراف میکنم راهی که در پیش گرفته بودم اشتباه بود، بر خلاف اون چه فکر میکردم راه صاف و هموار نبود بلکه پر از پستی وبلندی بود و من از روی بلندیاش بد جور بر روپستیاش افتادم و زخمایی که وجودم از این سقوط برداشت خیلی کاری بود و مثل خیلیای دیگه راهو نرفته برگشتم اونم با یه کوله بار حسرت وافسوس؛و الان هم که دارم مینویسم راه دیگه ای رو در پیش گرفتم راهی که برخلاف راه قبلی از پایان پذیرفتنش هیچ ترس و واهمه ای ندارم

راهی که مجبور به انتخابش شدم

و اما "عشق"

چه کلمه ی آشنایی

نمیـدونم چطور میشه بدون اون زندگی کنم ولی امیـدوارم  بتونم کم کم فراموش کنم

تنها آرزوم اینه که دوباره با ابی ناقلا بریم همون جای همیشگی و رو به غروب بشینیم و . . . . . .

الان دقیقآ یه سال شده که دیگه منو اون "ما" نیستیم!!

میخوام بهش بگم هنوزم اگه جواب سوالاشو میخواد الان وقتش رسیده

دوست من امیدوارم بیای بلکه از سوزش زخمام کم بشه

 جا داره تو آخرین خزان عشق از همه ی دوستانی که تا این مدت همراه من بودن تشکر کنم:

 داش میثم، حسین بلاند، سیمین جـون، محسن، علی، خانم ده حقی، محمد جون، حسین، استاد خدادادی، سیاوش، پری دریایی و cold fire عزیزِ، دنیاجون، دوست مخمون سامان، بروبچه های حرف دل، رضا پیشرو !، مهسا، آرش، خانم کیان، و از همه ی دوستانی که اسمشون جا موند معذرت میخوام امیدوارم که براتون مهم نباشه!

 و آخر اینکه مواظب خودتون باشید قدر همو بدونینو هوای همدیگرو داشته باشیدو اینو بدونین آسمون همه جا یه رنگه!!!

از هیاهوی واژه های خیسم

من سکوتم را

                  از اوراق سپید آموختم

آیا سکوت

                  روشنترین واژه ها نیست؟

همیشه در خلوت

                  مرگ را مجسم دیده ام

 آیا مرگ

            خونسردترین واژه ها نیست؟

تا چشم گشودم

از چشم زندگی افتادم

شبی؛قطعآ امشب

زیر نور یک واژه مینشینم

وهمزمان

           پایین آخرین برگ خزان عشق

                                              مینویسم :

                                                                        I am legend

کاش میدانستم که آخر این راه که میروم به کجا میرسد

وکاش میدانستم در انتهای این راه چه چیزهاو چه کسی در انتظار من میباشد

 و کاش میدانستم که در انتهای راهی که میروم آیا عافیت است و یا نکبت

 خدایا میدانم که در زیان این راه هر چه هست همگی حکمت است و جز حکمت تو چیز دیگری نیست

آری . . . . .

با همه ی این تفاسیر باز هم میگویمت. . . . .

من راه را رفته وباز خواهم گشت!

.

گاهي اوقات

احتياج به يه آدمي داري

يه دوستي

که وايسته رو به ‌روت

که توي چشمات نگات کنه

و محکم بزنه تو گوشت

که تو صورتت خم شه و دستت رو بذاري روي گونه‌ت و دوباره نگاش کني

ببيني که خشمگينه

ببيني که از دستت عصبانيه

توي اخم صورتش ببيني که دوستت داره

ببيني که دوستته.

که نگاش کني همون‌جوري که دستت روي صورتيه که اون بهش کشيده زده؟

که بهت بگه « تو چته؟ بسه به خودت بيا .. تو چته .. »

که سرت فرياد بکشه ..

که تو يه هو بلرزي

که بري بغلش

که بغلت کنه

همون دستي که کوبيد تو صورتت رو بذاره رو سرت توي موهات

که سرت رو فشار بده توي گودي‌ شونش

که تو چشمات رو ببندي

روي شونه‌ش گريه کني

بلرزي

و با خودت فکر کني که « تو واقعاً چته .. »

این میتونه بهترین کادوی تولدم باشه!

                                      تــولـــــدم مــــــبـارک

نمی دانم

              چرا قلمم چند صباحی است که همراه دلم نمی شود،

نمی دانم

               که چرا دلتنگی اینگونه آشفته ام کرده است.

نمی دانم، نمی دانمِ

          در پی چه می گردم که مدتهاست حسرت نشین آن شده ام،

نمی دانم

          در پی چه کسی بوده ام تا شاید بیاید و از صحرای غریبی به دیار آشنا آوردم

وای خدایا:

به گمانم هنوز در پی حادثه ی، قصه ی عاشقی نشسته ام تا شاید سنگینی این همه عشق

                          را از دوشم بردارد

می گویند شاعران عاشقند،

         به گمان من عاشقان، شاعرند،

                               بی پرده می گویمت،

                                         بی حرف و حدیث امروزی،

                                                     شعر را دوست دارم

غم که مي‌آيد در و ديوار، شاعر مي‌شود

                                   در تو زنداني‌ترين رفتار شاعر مي‌شود

مي‌نشيني چند تمرين رياضي حل کني

                                     خط‌کش و نقاله و پرگار، شاعر مي‌شود

باز مي‌پرسي: چه‌طور اين‌گونه شاعر شد دلت؟

                                      تو دلت را جاي من بگذار شاعر مي‌شود

 آدمــک اخـر دنـیــاسـت بخـند                       آدمک مرگ همین جاست بخند

   دستخطی که تو را عاشق کرد                      شوخـی کاغـذی مـاسـت بخند

  آدمک خر نشوی گـریـه کنی                          کـل دنـیـا سـراب اسـت بـخـند

در جهان بال و پر خویش گشودن آموز                که پریدن نتوان با پر دگران

کاشکی می شد که نیمه شب،           با همدیگه دعا کنیم

خدای آسمونا رو                                 با یک زبون صدا

بگیم خدای مهربون،                            مارو زِ هم جدا نکن 

هرگز به عشق دیگری،                       ما رو تو مبتلا نکن      

 کاش مقصد قایق ما،                          یه جای دور و ساده بود 

 که عکس ماه مهربون،                       رو پنجرش افتاده بود

کاشکی می شد جدایی رو،                 یه جا پنهون بکنیم  

خارای زرد غصه رو،                             از ریشه داغون بکنیم 

 کاش که با هم یه جا بریم،                   که آدماش آبی باشن

شباش مثه تو قصه ها،                        زلال و مهتابی باشن

 کاشکی می شد .................

                                        دوســـــــت دارم      

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

 هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

 يادت بخير

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایست

ببین مرگ مرا در خوش که مرگ من تماشایست

رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند

همه خود درد من بودند گمان بردند که همدردند 

اگر به مقام وثروت رسیدی مست نگشتی مردی

اگر به فقر وذلت رسیدی خوار نگشتی مردی

مردی نبود فتاده ای را پای زدن

گر دست فتاده ای گرفتی مردی

طعنه بر خواری من ای گل بی خوار مزن

من به پای تو نشستم که چنین خوار شدم

چقدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن؛ با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند!

 یادم نیست اولین بار کجا و کی این جمله رو خوندم، ولی گاهی از سر دلتنگی زمزمش می کنم.

از يادم هرگز نرفتي ولي از ياده تو رفتم
بي تو تنها تو خيابون زيره بارونا ميرفتم
دلمو شکستي اما نذاشتم تو غم بميره
تو کويره خشک قلبم هنوزم عزيزتريني

وقتي فهميدي عزيزي منو تنها جا گذاشتي
تو هموني که ميگفتي جز من هيچ کسو نداشتي

        

    الهي روزگارت آفتابي
         الهي شامگاهت ماهتابي
         الهي در همه دوران عمرت به قلب هر كه خواهي راه يابي . .

اگر روزي دشمن پيدا كردي، بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي! اگر روزي تهديدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزي خيانت ديدي، بدان قيمتت بالاست! اگر روزي تركت كردند، بدان با تو بودن لياقت مي خواهد
 

عاشق عاشقي باش و دوست داشتن را دوست بدار ، از تنفر متنفر باش ، به مهرباني مهر بورز با آشتي آشتي کن و از جدايي جدا باش

اي که بر لبهاي ما طرح تبسم مي شوي
         دعوت ما بوده اي ، مهمان مردم مي شوي ؟!!!

آرزويم اين است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد... 

     نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

      و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي....

     عاشق آنكه تو را مي خواهد...

     و به لبخند تو از خويش رها مي گردد...

      و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد!

 وقتي که ميگويي دوستت دارم اول روي اين جمله فکر کن شايد نوري را روشن کني که خاموش کردن آن به خاموش شدن او ختم شود

                     به غم کسي اسيرم که ز من خبر ندارد

                           عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هرکه گويد دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

 عشق کنار هم ایستادن زیر باران نیست...!!! عشق این است که یکی برای دیگری چترشود و دیگری هرگز نفهمد چرا خیس نشد

عشق يعني حسرتي دريک نگاه 
                                               عشق يعني غربتي بي انتها 
   عشق يعني فرصت اما کوتاه 
                                          عشق يعني مرگ اما بي صدا

اگرکسي واقعا کسي رو دوست داشته باشد بيشتر از اينکه بهت بگه دوست دارم ميگه مواظب خودت باش...پس مواظب خودت باش

دگر حس شقايق را نداري

هواي قلب عاشق را نداري

واز چشمان خونسرد تو پيداست

که شور عشق سابق را نداري

عاشق آن نيست که عشق تکه کلامش باشد

    عاشق آن است که وفاداري مرامش باشد

                              نگو بار گران بوديم و رفتيم

    نگو نامهربان بوديم و رفتيم

    آخه اينها دليل محکمي نيست

    بگو با ديگران بوديم و رفتيم

ترک ما کردي برو هم صحبت اغيار باش

با ما چون نيستي باهرکه خواهي يار باش

کاش هرگز در محبت شک نبود 
                                                 تک سوار مهرباني تک نبود
      کاش بر لوحي که بر جان دل است
                                                 واژه ي تلخ خيانت حک نبود

وقتي تو پيروز ميشي من با غرور به همه ميگم : هي اون دوست منه !
اما وقتي ميبازي كنارت ميشينم و ميگم : هي من دوست توام . . .

ميگن عشق مثل خورشيد مي مونه
هنوز از طلوعش به حد كافي لذت نبردي كه از غروبش دلگير ميشي . . .

عشق يعني پاك ماندن در فساد
      آب ماندن در دماي انجماد
      در حقيقت عشق يعني سادگي
      در كمال برتري افتادگي

ز مرگم هيچ نمي ترسم
        اگر دنيا سرم ريزد
         از اين ترسم كه بعد از من
         گلم را ديگري بوسد . .

ميشه دليل شادي كسي باش نه قسمتي از شادي او، و هميشه قسمتي از غم هاي كسي باش نه دليل او ( زرتشت )

هرکی ارمنی بلده بخونه( هیراکرس متشون یسراف نزن روز یرایم راشف تدوخ هب یراد یلیخ منکیم ساسحا) هرکی هم ارمنی بلد نیست از آخر بخونه

به نام عشق و سلام بر غم و به نام تو،تو كه روزي فراموش خواهي كرد و به ياد روزهاي فراموش نشدني و به نام تو كه تنها ستاره شبهاي تنهايي ام هستي و قسم به تنهايي كه هرگز تو را فراموش نخواهم كرد و قسم به غروب غم انگيز عاشقان كه تو را دوست خواهم داشت حتي اگر فراموشم كني و مي خواهم ترسيم نمايم كه در اين دنياي پر از نفاق و دورويي تنها يك نظر سير سرنوشت و سرگذشت توست پس بگذار براي اولين و آخرين بار بگويم دوستت دارم.

 I LOVE YOU

توصیه

    با اینکه دلم می خواست با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو

    بهش گفتم به خاطر هیچکس

    پرسید : پس به خاطر چه زنده هستی؟

    با اینکه دلم فریاد می زد به خاطر تو 

    با یک بغض غمگین 

    گفتم به خاطر هیچ چیز 

    ازش یرسیدم : تو به خاطر چه زنده هستی؟ 

    در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود 

    گفت :  به خاطر کسی که به خاطر هیچ چیز زنده است.

می دونی رمز عاشق بودن هر کس اینه :

ساده بودن ، ساده دیدن و ساده پذیرفتن ، پس ساده میگم،

ساده باور کن : خوشبختیت آرزومه ...